NagłówekNagłówek

PARK

O przylegającym do pałacu ogrodzie i parku wiadomo bardzo niewiele. Założenie parkowo-ogrodowe powstało wraz z budową pałacu w 1 poł. XVII wieku, a w jego kompozycji wykorzystano znajdujący się na wyspie starodrzew. Być może wielkie dęby rosnące na wyspie zostały tam wcześniej posadzone z myślą o przyszłym zagospodarowaniu terenu.

Rozbudowa pałacu, która znacznie podniosła jego rangę, w 3 ćw. XVIII wieku pociągnęła za sobą zmiany w otoczeniu pałacowym. Kompleks budynków pałacowych stojący w jednym z naroży wyspy zwanej "Rokolą", ujętej sztucznie utworzonym kanałem Wisły, otaczało osiowe założenie ogrodowo-parkowe w typie zwanym "kulisowym". Na końcu wiodącego do pałacu traktu z Karczewa ponad rozlewiskiem wiślanym przerzucono drewniany most wychodzący wprost na owalny parter ogrodowy przed główną fasadą pałacu. Jego zarys zachował się jeszcze w czasach przedwojennych i w podobnej formie został odtworzony również po drugiej wojnie światowej.

Założenie parkowo - ogrodowe otaczające pałac od strony południowo-wschodniej dzieliło się na trzy zasadnicze części: ogród francuski przed fasadą ogrodową, w dalszej części na planie gwiazdy rozchodzące się alejki ujęte strzyżonymi krzewami, a po lewej stronie na planie trapezu gęsty las lipowy.

Ogród francuski na planie prostokąta zbudowano z czterech symetrycznych parterów okalających centralnie ułożoną owalną fontannę. Kształt parterów tworzyły nisko przystrzyżone żywopłoty. Dalszy teren z przecinającymi się alejkami i wewnętrznymi okrągłymi placykami ujmowały strzyżone boskiety. W zakończeniu głównej alei wiodącej od pałacu poprzez ogród francuski i gęstwinę, znajdował się owalny basen powstały w zakończeniu ujścia kanału do Wisły.

Poza wyspą po południowej stronie umieszczono zwierzyniec, a po północnej planowano wieloelementowe założenie do gry i odpoczynku. Bogato zadrzewiony zwierzyniec zamykający park stanowił jego naturalne przedłużenie, z idealnie wyznaczonym systemem przecinających się alei i wewnętrznymi placykami. Założenie po stronie wschodniej (najprawdopodobniej nigdy nie zrealizowane) miało pomieścić teatr letni pod otwartym niebem, stadion do gonitw konnych, plac do gonitw pierścienia, okrągły pawilon po środku wielopromiennej gwiazdy z alejkami, ogród owocowy na trójbocznej, przylegającej wyspie, poza tym kanały, baseny, pawilony i place w bosketach. Projekt i realizację części z tego założenia wiąże się z Franciszkiem Bielińskim w latach 60. XVIII wieku. Należał on do schyłkowych realizacji ogrodowo-parkowych okresu baroku, z niewielkimi odstępstwami od tradycyjnych założeń. Sformułowano go pod wpływem nowych prądów stylowych, jak np. swobodniejszy zarys drugorzędnych, dalszych alei, czy płynne kontury brzegów kanałów oraz kontrastujące połączenie ogrodu francuskiego z lasem lipowym w bliskości pałacu.

Ogród ten zaliczyć można do czołowych założeń tzw. grupy warszawskiej, do której należą założenie parkowo-ogrodowe Wilanowa i Nieborowa, warszawski ogród Brühla i ujazdowski.