NagłówekNagłówek

SALA W STYLU BAROKOWYM

Sala ta została wyposażona sprzętami chronologicznie tożsamymi z datą powstania pałacu. Był to styl w sztuce, architekturze i literaturze zapoczątkowany we Włoszech i panował od około 1580 r. do około 1730 r. Barok odznacza się ekspresyjnością, bogactwem formy i zdobnictwa. Dzieła architektoniczne tego okresu bywają przeładowane dekoracją figuralną i ornamentyką. Nazwa epoki pochodzi od słowa barocco – w języku włoskim: "coś dziwacznego, przesadnego", zaś w języku portugalskim - "perła o nieregularnym kształcie". W sali prezentowana jest typowa dla tego okresu sekretera pochodząca z Niemiec (XVIII w.) intarsjowana, trzyczęściowa o profilowanym froncie, wykonana z drewna sosnowego i bukowego oraz charakterystyczne dla epoki lustro w rzeźbionej w liście akantu ramie. Wnętrze uzupełnia bogato zdobiona komoda, stół z krzesłami oraz obrazy włoskiego malarza Kwiaty (XVII w.), polskiego malarza Portret Anny z Wiśniowieckich Ogińskiej (XVIII w.) i kopia Gallait Louis Skrzypek i cyganka.

Zgromadzone tu sprzęty zostały wykonane na terenie Europy środkowej między 1700, a 1750 rokiem, charakteryzują się one typowymi dla tego terenu formami, wykonaniem, wykorzystanymi materiałami i dekoracją.

Sekretera, fotele, stolik i komoda pochodzą ze zbiorów warszawskiego malarza Aleksandra Radziewicza - Winnickiego. W 2001 roku ofiarował on Muzeum Narodowemu w Warszawie około trzydziestu cennych mebli, wykonanych między barokiem, a początkiem XX wieku.

Krzesła i lustro reprezentują w tym pomieszczeniu następujący po baroku styl rokoka. Forma krzeseł z wysokimi, ażurowymi, falistymi oparciami i ich rzeźbiarska dekoracja obrazują, jak wielki wpływ na stolarstwo gdańskie epoki baroku, rokoka i klasycyzmu miało meblarstwo angielskie. Krzesła te pochodzą ze zbiorów znanego, a nieżyjącego już kolekcjonera warszawskiego Piechowskiego. Niezwykle okazała rama lustra

Należy podkreślić, że szczególnie na terenie Europy środkowej styl barokowy trwał w mniejszych i prowincjonalnych ośrodkach stolarskich bardzo długo, nawet do pocz. XIX wieku. Meble takie były naznaczone zarówno cechami stylu rokokowego, jak również klasycyzmu. Były to swoiste hybrydy.

Wyposażenie uzupełniają odpowiadające ekspresji tego wnętrza obrazy w konwencji barokowej i rokokowej: Portret Anny z Wiśniowieckich Ogińskiej z 2 poł. XVIII w., włoska martwa natura z kwiatami z końca XVII wieku oraz XX - wieczna kopia obrazu francuskiego malarza Louisa Gallait (1810 – 1887) Skrzypek i cyganka.

Wnętrze dopełniają dekoracje okienne, wzorowane na upięciach barokowych, wykonane z wykorzystaniem tkaniny naśladującej tkane materiały z lansowanym wzorem z ulistnionych gałązek kwiatowych z przełomu XVII i XVIII w.

Wnętrza barokowe były jeszcze stosunkowo ubogie w sprzęty i tylko sale reprezentacyjne w bogatych domach były rzeczywiście urządzane w meble, wyściełane suto tkaninami i ozdabiane rzemiosłem artystycznym. Wyposażenie traktowano przede wszystkim jako dekorację, a dopiero później jako sprzęty użytkowe.