NagłówekNagłówek

SALA KLASYCYSTYCZNA

Salę tą wyposażono w meble środkowo-europejskie z pocz. XIX wieku w stylu klasycystycznym. Ta epoka historyczna trwająca od lat 70 XVIII wieku do 1 ćw. XIX wieku, odwołująca się do osiągnięć starożytnych Greków i Rzymian ogarnęła wszystkie dziedziny sztuki. W meblarstwie środkowo europejskim, które prezentowane jest w omawianym wnętrzu, miał subtelniejsze oblicze niż w zachodnio-europejskim. Wyraził się w prostych formach, o dekoracji ograniczonej przede wszystkim do wzorzystych fornirów mahoniowych, płaskorzeźbionych elementów zdobniczych i listew z blachy mosiężnej.

W naszym wnętrzu na uwagę zasługuje potężna i reprezentacyjna sekretera z nastawą, ozdobiona mosiężnym półwałkiem, tworzącym geometryczne pola. Taką dekorację określa się mianem stylu Jacoba. Nazwa ta nie wywodzi się od rodziny francuskich stolarzy wykonujących meble klasycystyczne na przełomie XVIII i XIX wieku, a od rodzaju dekoracji z mosiężnych, profilowanych listew (półwałek, ćwierćwałek, kanelowanie, laskowanie). Taką formę ozdabiania mebli stosowano na pocz. XIX wieku w środkowej europie. Tę chwytliwą nazwę, kojarzącą się ze znanym w całej ówczesnej Europie warsztatem stolarskim, prawdopodobnie dobrano ze względów handlowych. Był ona używana w Europie środkowo-wschodniej, a meble w tej stylistyce produkowano od końca XVIII wieku do pocz. XX wieku. W podobnej stylistyce ozdobiono stojącą również w tym wnętrzu półokrągłą komodę z marmurowym blatem.

Nad nią zawieszono lustro w ażurowej ramie niezwykłej urody. Rama zbudowana z przecinających się plecionek malowanych w kolorze kości słoniowej, złoconych i srebrzonych, została zwieńczona owocami i liśćmi malowanymi różnymi kolorami złota (zielonym, żółtym i czerwonawym). Podobne, ale dużo mniejsze lustro wisi w pałacu Radziwiłłów w Nieborowie.

Na blacie komody ustawiono niezwykle urokliwe wykonane w marmurze klasycyzujące popiersie dziewczynki w czepku z ok. połowy XIX w.

Innymi ciekawymi meblami w tym wnętrzu jest komplet czterech krzeseł o wyjątkowo prostej formie, a jednocześnie poprzez przecinające się owale w oparciach bardzo dekoracyjnych. Krzesła te można datować na ok. 1800. Prawdopodobnie powstały na terenie Francji lub w warsztacie na zachodzie Europy wzorującym się na tamtejszej stylistyce. Pochodzą one ze zbiorów Izydora Sobańskiego i posiadają wybite na spodzie ramy oskrzyneinia jego imię i nazwisko.

Wyposażenie meblowe dopełniają klasycyzujące portrety, srebra, dekoracja okienna i stylizowany bukiet.

Ściany ozdobiono typowymi dla tego okresu hieratycznymi popiersiami: Józefa Potockiego i Anny z Ossolińskich Krasińskiej pędzla polskich malarzy z przełomu XVIII i XIX oraz romantycznym widokiem morskim „Skały nad morzem” autorstwa Wiktora Barańskiego.

Zaaranżowaną we wnęce serwantkę-gablotę wypełniono klasycyzującymi srebrami stołowymi: m.in. parą wiedeńskich solniczek z 1817 roku, krakowską wazą do zupy i kraterem do szampana, kurlandzka cukiernica w formie łódki i warszawską sosjerką.

Dekoracja okienna naśladuje upięcia klasycystyczne. Tkanina w kolorze stalowym nawiązuje do modnej na pocz. XIX wieku kolorystyki wykorzystywanej do dekoracji ściennych, tkanin obiciowych i materiałów odzieżowych. Zastosowane prosty krój zasłon i dwuczęściowego, drapowanego lambrekinu. Całość upięto na karniszu podwieszonym pod drewnianą obudową z profilowanej listwy mahoniowej. Zasłony na bokach podpięto do pozłacanych rozet, będących współcześnie odlanymi kopiami oryginalnych okuć klasycystycznych. W ażurowym wypełnieniu obudowy kaloryfera wykorzystano motyw zastosowanych w oparciach krzeseł - przecinających się owali.