NagłówekNagłówek

PIERWSZA SALA

Znajdują się meble utrzymane w stylu klasycystycznym wykonane na terenie Europy środkowo-wschodniej około 1800 roku.

Po prawej stronie stoi toaleta nawiązująca do biurek niemieckich z lat 1780 – 1820, rozpowszechnionych również w Rosji przez Roentgena. Jest to niestety mebel nie w zrekonstruowany, brak mu uchylnego lustra. Motywem zdobniczym przejętym z meblarstwa angielskiego, a występującego powszechnie w meblarstwie warszawskim i wileńskim epoki późnego klasycyzmu, są dekoracyjne narożniki platformy.

Franciszek Smuglewicz (1745-1807) to jeden z najwybitniejszych przedstawicieli klasycyzmu w Polsce. Malarz i rysownik, dwadzieścia lat (od 1763) spędził w Rzymie, w międzynarodowym kręgu miłośników antyku i archeologów amatorów. W Polsce malował obrazy o tematyce historycznej, biblijnej, mitologicznej i portrety, a jednym z jego mecenasów był król Stanisław August.

Obok stoi klasycystyczny nutnik – pojemnik na nuty, w formie wiszącego pojemnika z otwieranym wiekiem oraz oparta na wzorach mebli berlińskich etażerka – ażurowy mebel pomocniczy z kilkoma półkami do prezentacji wazy z kwiatami, lub rzeźby, a także różnych drobnych przedmiotów i książek.

Po lewej stronie wejścia ustawiono klasycystyczną sekreterę o prostopadłościennej formie z szufladami i odkładaną klapą-pulpitem do pisania zwaną a’abattant. Kształt tej sekretery narodził się około połowy XVIII wieku we Francji i był modny przez cały XIX wiek. W przeciwieństwie do sporych rozmiarów sekreter barokowych miała kompaktowy kształt i była funkcjonalniejsza we wnętrzu.

Przy niej stoi bardzo proste w formie krzesło z paryskiej pracowni stolarskiej Jacoba Desmaltera. Ma ono klasycystyczny kształt, nawiązujący do angielskich mebli. Jako materiał obiciowy wykorzystano włosiennicę (z czarnego włosia końskiego), tkanina bardzo wytrzymałą, wykorzystywana przede wszystkim do pokrywania krzeseł wykorzystywanych w holach i jadalniach.

Jacob-Desmalter, jeden z ostatnich menuisiers (stolarzy artystycznych) i producentów mebli w stylu klasycystycznym, był także głównym wytwórcą krzeseł w Paryżu. Należący do dużej rodziny stolarzy, czynny w latach 1830 – 47.

Na ścianie po lewej stronie znajduje się portret Kazimierza, Aleksandra i Emilii Tyszyńskich namalowany w latach 1811 – 1813 przez Józefa Oleszkiewicza. Ojcem portretowego rodzeństwa był Erazm Tyszyński, plenipotent Ogińskich, który wraz z żoną Teresą z Sartinich osiadł czasowo w Petersburgu. W portrecie rodzeństwa Tyszyńskich Oleszkiewicz zastosował klasyczny schemat kompozycyjny z wpisaniem postaci dzieci portretowanych w trójkąt. Ich fizyczna bliskość podkreśla równocześnie łączące je serdeczne więzi rodzinne.

Józef Oleszkiewicz (Szydłowo na Żmudzi 1777 – Petersburg 1830) malarz, uczył się w Wilnie u F. Smuglewicza i J. Rustema, a także w Paryżu, być może u J.L. Davida. W 1810 zamieszkał na stałe w Petersburgu. Malował obrazy historyczne, religijne i sceny mitologiczne, a zwłaszcza klasycystyczne w formach, romantyczne w nastroju portrety.

następna »