NagłówekNagłówek

W TRZECIEJ SALI – SALI WILEŃSKIEJ

Umieszczono tu meble, które wykonano u schyłku stylu klasycystycznego w latach 1815 - 1825. Obleczono je w proste i typowe temu okresowi kształty i udekorowano je bogato elementami płaskorzeźbionymi.

Po lewej stronie wejścia stoją reprezentatywne dla wileńskiego ośrodka stolarskiego meble: mahoniowa wyściełana kanapa, ujęta parą krzeseł. Przy niej typowy element zdobiący ówczesne wnętrza, zegar szafowo – podłogowy. Zegar ten choć wygląda na fornirowany mahoniem, jest tylko malowany. Mazerowanie było jedną z typowych dla tych czasów technik zdobniczych. Czasem wykonując powłoki malarskie naśladujące okleiny, oszczędzano na drogim fornirze, czasem chciano zadziwić oglądającego kunsztem i umiejętnościami technicznymi malarza.

W narożu salonu ustawiono stół o zbliżonym do prostokąta falistym blacie oraz fotele i krzesła wykonane około 1840 roku.

Nad kanapą i stołem wiszą dwa obrazy słynnego Wileńczyka Franciszka Smuglewicza. Oba o bogatej kolorystyce nawiązującej do malarstwa antycznego, które malarz poznał w czasie pobytu w Rzymie. Pierwszy obraz Rebeka i Eleazar (ok. 1790r.) ukazuje spotkanie sługi Abrahama, Eleazara z Rebeką u źródła. Smuglewicz daleki od prawdy historycznej, przedstawił Rebekę, tak jak i inne otaczające ją kobiety, w strojach arkadyjskich pasterek, a samo źródło w formie klasycystycznego monumentu. Drugi obraz to Zwycięski pochód Izraelitów z głową Goliata ( ok. 1795r.). Przedstawia Dawida w stroju pasterskim, z głową Goliata na włóczni. Na obrazie tym Jerozolima została przedstawiona w fantastyczny sposób, jako antyczne miasto, w którym spotykają się ze sobą wpływy Wschodu i Zachodu.

« poprzednia