NagłówekNagłówek

WESTYBUL - DAWNA SIEŃ

Westybul był pierwotnie reprezentacyjną sienią, do której wiodły ustawione na zewnątrz budynku schody dwubiegowe. Stąd też jego bardzo reprezentacyjny wystrój. Jest to jedno z czterech pomieszczeń z oryginalnym wystrojem, pamiętającym czasy budowy pałacu z końca XVII wieku.

Ściany dekorują, dzielące je jednocześnie półokrągłe nisze, wsparte na wolutowych konsolach i wypełnione rzeźbami figuralnymi przedstawiającymi bóstwa mitologiczne. Zostały one wykonane przez współczesnego rzeźbiarza Stanisława Kulona.

Stanisław Kulon (ur.26 sierpnia 1930), polski rzeźbiarz. Uprawia rzeźbę monumentalną, ceramiczną i ceramikę. Profesor, wykładowca, związany z warszawską ASP. Długoletni asystent Ludwiki Nitschowej.

Tło pokryto są chropowatym połyskującym tynkiem, który uzyskano poprzez zmieszanie gruboziarnistego piasku, gipsu, wapna tłuczonego, zielonkawego szkła i pokruszonego czerwonego granitu. Powyżej nisz i nad wejściami pozostały geometryczne pola supraport wypełnionych pierwotnie malowidłami.

obrazobrazobrazobraz

Bardzo bogaty program dekoracji ścian westybulu miał stwarzać wrażenie groty. Był to modny szczególnie w XVII wieku sposób dekoracji wnętrz pałacowych. Ozdobione przy pomocy naturalnych składników (muszel, tufu wulkanicznego, rudy żelaza, i. inn.) miały naśladować twory natury, zadziwiając przybyłych gości.

We wnętrzu dodatkowo ustawiono kilka bardzo dekoracyjnych mebli klasycyzujących i rokokowych: konsole, krzesła, fotele i szafkę narożną. Na uwagę zasługują szczególnie obie konsole: rokokowa, o falistych fantazyjnych wręcz kształtach, nakryta blatem marmurowym, wykonana w 3 ćw. XVIII wieku, a naśladująca meble francuskiego projektanta Meissonier’a oraz konsola półokrągła, również nakryta stiukowym blatem, dekorowanym scagiolą, a powstała najprawdopodobniej w Anglii, gdzie technika ta była rozpowszechniona, około 1800 roku.

Juste Aurèle Meissonier (ur. 1695 w Turynie, zm. 1750 w Paryżu), francuski złotnik, rzeźbiarz, malarz, architekt i projektant mebli. Tworzył w epoce baroku, szczególnie rokoka. Jego dzieła charakteryzują się bardzo dużą ilością ozdób, m.in. charakterystycznego dla rokoka rocaille'u.
Scagliola (wł.scaglia – gips), technika zdobnicza naśladująca marmur za pomocą mieszaniny sproszkowanego gipsu z klejem i różnymi barwnikami. Technika ta znana był już w starożytności, a w czasach nowożytnych rozwinęła się we Włoszech w XVI wieku, szczyt doskonałości osiągnęła w warsztatach florenckich w XVII i XVIII w.

Szafka narożna wykonana została w warsztacie francuskiego stolarza Grohé’go, w 4 ćw. XIX wieku, naśladuje luksusowe meble klasycystyczne wykonywane na dworze Ludwika XVI.

Grohé Guillaume (1808 – 1885), stolarz i ebenista, czynny w Paryżu od 1829 roku, z jego warsztatu wychodziły luksusowe meble neoklasycystyczne i neoempirowe.

Zaraz przy wejściu ustawiono sporych rozmiarów mebel z czasów Ludwika Filipa, przypominający stół. W swym wnętrzu kryje on pozytywę z mechanizmem grzebykowym, wykonaną około roku 1880.